Peter de Koning, muzikale en historische journalist bij Teps, heeft gisteravond afgetrapt bij Social Media Club Rotterdam met een column waarin hij de wellicht meest legendarische Spartaan ooit in de social media context van vandaag de dag plaatste;

Helden heb je in alle soorten en maten, maar omdat we vandaag op Het Kasteel zijn wil ik het met u hebben over Bok de Korver. Johannes ‘Bok’ de Korver was een uitstekende voetballer die zijn gehele loopbaan trouw bleef aan Sparta. Hij speelde tussen 1909 en 1923 maar liefst 21 jaar in het eerste elftal. Een record. Hij maakte de club vijf keer landskampioen. Toegegeven, hij degradeerde ook één keer, maar hij peinsde er niet over om te verkassen naar een andere club. Zoals het een echte held betaamt bleef hij de club ook na de degradatie trouw. Wat heet! Hij maakte Sparta – op 39-jarige leeftijd – kampioen van de tweede klasse waardoor de club na één seizoen weer promoveerde. Daarnaast speelde De Korver 31 interlands voor het Nederlands Elftal, waarmee hij op twee verschillende Olympische Spelen een zilveren medaille won. Over Bok gaan verschillende legendes: dat hij in zijn hele carrière nooit een overtreding maakte. En dat hij weigerde te trainen, omdat hij dat onsportief vond tegenover de opponent die minder vrije tijd had, om zich beter te bekwamen in de voetbalsport.

Als historicus kan ik die verhalen maar moeilijk geloven. Graag had ik meer bronnenmateriaal tot mijn beschikking gehad. Wat was het mooi geweest als Bok zelf, zo uit de eerste hand, zijn ervaringen had opgeschreven. Wat nou, als Bok de Korver in zijn tijd Twitter had? Zou toch mooi zijn als hij zijn eigen wedstrijden destijds van commentaar had voorzien. Zoals de kampioenswedstrijd van mei 1909? Bok was een heer en had zich vast niet in denigrerende termen over de tegenstander van die dag hebben uitgelaten: “Fabuleuze match van opponent Ajax. Content dat ik tegen deze tegenstander van formaat de beslissende freekick raak mocht putten!”.

Wat was dat gaaf geweest. We hadden kunnen weten wat de hobby’s van Bok waren. Ging hij graag vissen of las hij liever een boek? Ging hij naar een klassiek concert of toch liever  naar de revue? Had Bok een vriendin? Was ze brunette of blondine? Had ze haar eigen kledinglijn, zat ze in de parfum of presenteerde ze haar eigen radioshow?

Mijn fantasie slaat op hol, maar langzaam kruipen er donkere wolken over Boks fictieve Twitter-account. Misschien had Bok wel een vreselijk vechthuwelijk en weten we daar nu, zonder social media, gelukkig helemaal niets van. Stelt u zich voor dat we honderd jaar later nog steeds naar Bok’s treurige echtscheidingsfoto’s hadden moeten turen. Kiekjes van een schaapachtig grijnzende Bok die zijn eenzame en lege kamertje stofzuigt. Of een Bok die van achter een kliko stiekeme foto’s maakt van zijn vriendin en haar geheime minnaar. Laat maar zitten, Sparta’s grootste held was van zijn voetstuk gevallen.

Nee, voor helden is sociale media niet altijd een zegen. Helden horen beter bij legendes. Voor echte helden, mannen zoals Bok, is het beter de mistige verhalen te koesteren, die geen enkele historicus met zekerheid weet te verifiëren.